Improvisatie hoort erbij

Een afmelding, een artiest met een lege accu, een achtergrondzangeres met kiespijn. We moesten weer prettig improviseren tijdens het Theatercafé Leiden van zondag 17 november. En natuurlijk kwam het goed. Ontspannen presentator, zorgeloze optredens, nuchtere technicus en genietend publiek.

Zondagochtend meldt cabaretier Jasper van Kuijk zich af. Maag- en hoofdklachten. Tja, zo kan je niet optreden. Belrondje langs potentiële vervangers levert niets op. Het besluit valt om de overige acts vijf minuten langer te laten spelen. Natuurlijk willen ze dat. Het trio Door Visser opent de middag. Contrabas, gitaar, zang. Loepzuiver, intiem, klein. Bij de cover It’s too late van Carole King valt Door stil. Teksthapering. Black out. Een vrouw in het publiek biedt uitkomst. Kijk, zo lossen wij dat op. Het trio pakt de draad weer op, trakteert zelfs op een toegift.

Merlijn Nash, de tweede artiest, wil op tijd vertrekken vanuit Amsterdam, maar krijgt te maken met een lege accu. Na oplossing racet hij naar Leiden, zoekt in eerste instantie tevergeefs naar een parkeerplek en komt rennend, met elektrische piano aan. Net even te laat. Maar gelukkig is daar Menno Olde Riekerink, de dichter van RAU, dat als laatste optreedt. Menno tovert wat gedichten uit zijn hoge hoed. Daarna geeft Merlijn een 20 minuten durend concert alsof er niets is gebeurd. Alsof hij na een ochtend yoga in alle rust is gearriveerd. Virtuoos en spannend tegelijk.

Na de tweede pauze is het tijd voor RAU, een verrassende combinatie van muziek en poëzie. Stevige, ontroerende gedichten, afgewisseld met fraaie liedjes op elektrische of akoestische gitaar. Een prima afsluiting van een middag vol improvisatie. Het hoort erbij, bij het Theatercafé. Het houdt het ontspannen en laagdrempelig. De volgende middag is op zondag 15 december, zelfde locatie, zelfde tijd, andere artiesten. En ja, wellicht weer met enige improvisatie.

 

 



Geef een reactie